Praten algemeen:

Praten kan een uitlaatklep zijn of je kunt met praten over problemen wellicht nieuwe ideeën of oplossingen
krijgen.

  • Praten als uitlaatklep; Je kunt je gevoelens kwijt die je dwars zitten. Vaak gaat het om gevoelens die lichter worden als ze uitgesproken worden. Het is de bedoeling dat je gesprekspartner(s) actief luistert (zie hieronder).
  • Praten om er problemen mee op te lossen; dat kan met een vriend tot een psychiater/psychotherapeut. Als je met een deskundige praat, kunt u het beste de manier waarop aan deze over laten. Voor niet-deskundigen een paar tips: 1. Actief luisteren (zie hieronder) 2. Pas op met oplossingen te geven die eigenlijk aan een deskundige over gelaten dienen te worden, zoals over medicatie. 3. Het is vaak goed een patiënt een rationele spiegel voor te houden. Let wel, wat een klein probleem voor de luisteraar is, kan een groot probleem zijn voor de patiënt. Vaak is het al goed dat er geluisterd wordt.

Mannen - vrouwen:
Houd er rekening mee dat een man over het algemeen anders hiermee omgaat dan vrouwen ('Mannen komen van mars, vrouwen van venus' - John Gray). Vrouwen gaan over het algemeen meer voor het praten zonder oplossingen te verwachten. Mannen kroppen vaak zaken op, werken ze zelf uit, maar gaan vaak pas praten als ze ook een oplossing willen. Natuurlijk is het een grijs gebied. Bent u niet zeker van uw kunnen? Hou het dan voorlopig op actief luisteren.


Actief luisteren:
  • niet meteen met oplossingen aankomen
  • erkenning van het probleem
  • goed aandachtig aankijken en luisteren
  • af en toe iets wat gezegd is herhalen ter erkenning dat het goed begrepen is ('Dus je bedoelt dat je dit heel vervelend vindt?', 'Begrijp ik het goed dat je je gekleineerd voelt door je collega?').
  • goede houding aannemen richting patiënt, niet met je handen in je zijn gaan staan, of met de armen over elkaar een dreigende houding aan nemen, maar een wat ontspannen houding.


Met maatschappelijk werker, psycholoog, psychiater of andere professionele dienstverlener:
(kijk voor ervaringen ook op forums als www.psycholoog.net en www.pandora.nl)
(kijk voor meer uitleg over aandoeningen en therapieën hier)


Psychotherapie

Er zijn veel therapieën, en deze staan ook elders op internet vermeld. Reden om alleen door te verwijzen. Let wel dat dit wat anders is dat een gesprek over koetjes en kalfjes met de psycholoog. Bijv. cognitieve therapie of mindfullness.

Groepstherapie

Overleg met je hulpverlener of je geschikt hiervoor bent. Houd er rekening mee dat het kan zijn dat je zelf emotioneel wordt in de groep, of anderen emotioneel worden in de groep.

Assertiviteitstrainingen

Kan veel helpen om stevig in je schoenen te staan. Het lezen van een boekje is niet voldoende, het gaat om trainen en herhalen.

Praten met vrienden en kennissen die weinig ervaring hebben met psychische aandoeningen:

Het is überhaubt lastig kennissen en vrienden voor de eerste keer te vertellen wat je hebt. Zelf vertel ik het pas als ik hen een tijdje, bijv. 3 maanden ken. Het kan vervelende gevolgen hebben als je verteld over je aandoening, maar dat is natuurlijk per persoon verschillend. Pas op om regelmatig aan mensen direct om je heen al je problemen te vertellen. Dat kan belastend zijn voor de anderen en uiteindelijk de vriendschap schaden(!).

Praten met vrienden en kennissen die meer ervaring (en begrip) hebben met psychische aandoeningen:

Het gaat hier om verschillende groepen mensen:
  1. Mensen die beroepsmatig in een 'softe' sector zitten, denk aan mensen die werken in de gezondheidszorg.
  2. Mensen die via via ervaringen hebben met mensen met een psychische aandoening. Te denken aan mensen die bijv. een familielid of vriend hebben met een psychische aandoening.
  3. Mensen die zelf een psychische aandoening hebben.

Mijn ervaring is dat ik het veiligst en zonder tegenactie bij mensen met ook een psychische aandoening mijn verhaal kwijt kan. Zij zullen mij niet snel veroordelen, en kijken er ook niet snel vreemd van op.

Wanneer vertel ik over mijn aandoening met mensen die weinig ervaring hebben met psychische
aandoeningen?

Zie ook www.ggzbeeldvorming.nl. In de meeste gevallen vertel ik het aan mensen in mijn omgeving die weinig
ervaring hebben met psychische aandoeningen niet direct wat ik mankeer, wel als:
  1. Het mensen zijn die een raakvlak hebben met psychische aandoeningen (bijv. verpleeger/ster zijn, of een
    familielid hebben die een aandoening heeft) of vertellen dat ze zelf patiënt zijn.
  2. Ik de mensen langer ken.
  3. Ik merk dat mensen er open voor staan.
  4. Als het bedrijfsmatig nodig is. Bijv. bij een lichte narcose bij de tandarts, dat kan in mijn geval niet wegens het gebruik van Lithium.

Diversen:

Met een (vriendschappelijke) relatie kan het soms goed zijn een vast punt in de week aan te wijzen om met elkaar te praten over wat die week nu wel en niet goed gegaan is, en wat verder ter sprake komt. Probeer het gesprek niet te spannend te maken, maak het bijv. gezellig met een koffie of thee met een versnapering. Alcohol kan met mate, wellicht voor als het allemaal te spannend is. Maar aangeschoten een gesprek aan gaan is natuurlijk geen goed idee.




al het bovenstaande op eigen risico